Wat extra achtergronden
waar ik, terwijl ik nog in Libanon was, nooit iets over heb geweten.
In Libanon was het dus onze taak geweest om vrede en stabiliteit te brengen in een land waar al jaren gevochten werd en volgens mij is dat toen, in het hoekje van Libanon waar wij zaten, best aardig gelukt. Er is in de periode dat ik daar was en op de plek waar ik zat, in ieder geval maar één echte ordeverstoring geweest en dan heb ik het natuurlijk over “het incident”.
Bij de FMR inzet was ik persoonlijk, niet betrokken omdat ik toen net m'n twee weken vakantie had. Bovendien was die inzet niet in het hoekje van Libanon waar ik toen zat. Die inzet laat ik hier dus buiten beschouwing.
Het was echter pas toen ik, jaren na Libanon, gegevens voor dit verhaal begon te verzamelen, dat ik begon te beseffen wat er daar toen echt allemaal aan de hand is geweest.
In de verre oudheid, toen het hele gebied nog Kanaän werd genoemd, was het al het toneel geweest van veel strijd. Dat oude Kanaän omvatte toen het huidige Israël, Libanon, de Palestijnse gebieden, en de westelijke delen van Jordanië en Syrië. Voor de joden was dat gebied echter hun beloofde land, hun "land van melk en honing” zoals het zowel In oude testament van de bijbel als in de joodse Tenach wordt genoemd.
In die context wordt daar ook over "de landbelofte" gesproken.
Voor de Joden was Palestina dus allang hun rechtmatige eigendom, toen de Joden dus, in en na de tweede wereldoorlog massaal die kant op verhuisden, werd het gebied nog Palestina genoemd ook toen ze daar op 14 mei 1948 de staat Israël stichtten. Veel van de daar wonende (Palestijnse) bevolking is toen van het land waar ze al generaties lang woonden, verjaagd. Het feit dat het op dat moment geen erkende staat was, maar alleen een gebied in het voormalige Ottomaanse rijk, dat de joden innamen, maakt het hele probleem, voor de Palestijnen die er op dat moment woonden, ook alleen maar lastiger. Het hele gebied was al sinds de val van dat Ottomaanse rijk in 1922, een soort niemandsland geweest. Voorzover ik me herinner is hier tijdens mijn hele opleiding voor Libanon, echter nooit met een woord over gesproken.
Nederland heeft in dezen ook altijd de kant van de Joden gekozen. Palestijnen werden in die tijd alleen genoemd in hun hoedanigheid van terroristen, als ze bijvoorbeeld een aanslag hadden gepleegd. Zoals bijvoorbeeld op 5-9-1972 de aanslag van de Palestijnse "Black September Movement" op het Israëlische Olympische team.
Toen de Joden, in en na de tweede wereldoorlog massaal die kant op verhuisden, werd het hele gebied nog Palestina genoemd.