Aankomst op Schiphol
Ongeveer vijf uur later, begon dat vliegtuig vol militairen weer te dalen, maar die vijf uur weet ik alleen omdat ik op internet heb opgezocht hoelang het vliegen is van Beiroet naar Amsterdam.
Van de vliegreis zelf herinner ik me eigenlijk vooral dat m'n oren zo'n beetje de hele reis dicht zaten en geen slikken of anderszins hielp daar tegen. Halverwege ergens werd er nog wel een broodmaaltijd geserveerd en, ohh ja, ik meen me ook een paar besneeuwde bergtoppen te herinneren waar we overheen vlogen.
Zolang je op kilometers hoogte zit, zie je verder eigenlijk niets van het land waar je overheen vliegt. Dat is namelijk kilometers ver weg.
Uiteindelijk, toen de landing boven Nederland werd ingezet, moest iedereen weer op z’n plek gaan zitten en kon ik, met het bepekte zicht dat ik vanaf mijn plek langs het middenpad had, niet veel meer zien dan een erg vlak en in keurige rechthoeken verdeeld land dat doorkruist werd met brede snelwegen.
Van de pure, ruwe ruimte van het zuid Libanese hoogland, van alles dus waarin ik me, de voorgaande maanden zo thuis had gevoeld, was terug in Nederland, helemaal niets meer te bekennen.
Ik was me echter wel pijnlijk bewust van het feit dat wat ik zag me eigenlijk een gevoel van thuiskomst en vertrouwdheid zou moeten geven.
Toen even later echter het vliegtuig landde op een keurige landingsbaan omringd met erg nette en onnatuurlijk strak, kort gehouden grasborders, was ik toch echt terug in het land waar ik vandaan kwam.
Er was echt geen ontsnappen meer mogelijk en dat vond ik, om het maar even een beetje netjes te zeggen, niet zo leuk.
Toen we eenmaal stilstonden, gebeurde er in eerste instantie nog even helemaal niets, maar na wat wachten bleek het moment van uitstappen, aangebroken te zijn en heb ik maar “gewoon”, net als alle anderen, m'n bagage uit het bagage vak boven mijn hoofd gepakt en ben ook ik maar gewoon, achter iedereen aan naar de voorkant van het vliegtuig gelopen.
Alleen ons uniform maakte op dat moment, van ons nog een militaire eenheid. In de loop van die hele dag al, waren we steeds meer gestript van alles wat van ons, militairen op een actieve inzet had gemaakt en dat was die ochtend al begonnen toen ik mijn persoonlijke wapen op de post moest achterlaten. Toen ik aan dat uitstappen begon, had ik me tenminste nog een lid van een eenheid gevoeld maar toen voor in dat vliegtuig, een stewardess ons links af een gang in wee en een goede voorzetting van de reis wenste, begon ook dat gevoel te verbrokkelen.
De gang waar ze me in had gewezen, maakte na een paar meter een flauwe bocht toen besefte ik ineens dat ik al in een zogenaamde "Vliegtuigslurf” liep en dat ik dus bij die stewardess al, heel onopvallend het vliegtuig was uitgestapt. Ik was dus echt in Nederland aangekomen.
Met iedere nieuwe stap die ik na dat besef zette, leek de wereld om me heen, alleen maar afstandelijker en vreemder te worden en met een, alleen maar groeiende drang om alles wat ik zag te ontkennen volgde ik maar gewoon de jongens die voor me liepen.
Zolang ik nog onderweg was, had ik alles nog van een afstand kunnen bekijken maar eenmaal aangekomen in de erg keurig verzorgde wereld van Schiphol met z'n ongebroken glasoppervlakten en gepolijste vloeren, veranderde dat. op een gegeven moment stonden we daar zelfs op een lopende band, zodat we niet eens meer zelf hoefden te lopen. Het gaf me het gevoel dat ik ergens onderweg in zo'n vreselijk neppe sciencefiction filmwereld was beland.
Als je er dan bij bedenkt dat ik het door oorlog geteisterde Beiroet al had ervaren als een vreselijk moderne voorbode van een wereld waarna ik nog helemaal niet terug wou, besef je misschien ook een beetje dat ik Schiphol als heel veel erger heb ervaren. Toen ik die zelfde ochtend, wakker was geworden, had ik tenminste nog met acht maten, een gewapende legereenheid gevormd op een kleine militaire post in een rotsig hoogland waar ik me volkomen thuis had gevoeld.