Libanon

Aankomst op Schiphol

Ongeveer vijf uur later, begon het vliegtuig weer te dalen, maar die vijf uur weet ik alleen omdat ik op internet heb opgezocht hoelang het vliegen is van Beiroet naar Amsterdam.

Van de vliegreis zelf herinner ik me eigenlijk vooral dat m'n oren zo'n beetje de hele reis dicht zaten en geen slikken of anderszins hielp daar tegen. Halverwege ergens werd er geloof ik nog wel een broodmaaltijd geserveerd en, ohh ja, ik meen me ook een paar besneeuwde bergtoppen te herinneren waar we overheen vlogen.

Zolang je op kilometers hoogte zit, zie je verder eigenlijk niets van het land waar je overheen vliegt. Dat is namelijk kilometers ver weg.

Toen de landing boven Nederland uiteindelijk werd ingezet, kon ik, met het bepekte zicht dat ik vanaf m'n plek langs het middenpad van het vliegtuig had, niet heel veel meer zien dan een erg vlak en in keurige rechthoeken verdeeld land dat doorkruist werd met brede snelwegen.

Van de pure, ruwe ruimte van het zuid Libanese hoogland, van alles dus waarin ik me, de voorgaande maanden thuis had gevoeld, was terug in Nederland in ieder geval, helemaal niets meer te bekennen en ik was me pijnlijk bewust van het feit dat wat ik zag me eigenlijk een gevoel van thuiskomst en vertrouwdheid zou moeten geven, alleen daarin faalde het jammerlijk. 

Even later was het vliegtuig echter onherroepelijk geland op een keurige landingsbaan die omringd was met erg nette en onnatuurlijk strak, kort gehouden grasborders en bleek ik toch echt terug in Nederland te zijn. Terug in het land waar ik vandaan kwam dus. Op dat moment, besefte ik dat er echt geen ontsnappen meer mogelijk was en dat vond ik, om het maar even een beetje netjes te zeggen, niet zo'n leuk idee. 

In eerste instantie leek er even helemaal niets te gebeuren maar toen bleek het moment van uitstappen toch echt aangebroken, en heb ik maar gewoon, net als alle anderen, “gewoon” m'n tas en m’n radio gepakt en ben ik maar gewoon, achter iedereen aan naar de voorkant van het vliegtuig gelopen. Misschien leek het er zelfs op dat ik wist waar ik mee bezig was.

Op dat moment maakte alleen ons uniform van ons nog een militaire eenheid want we waren die hele dag al, steeds meer gestript van alles wat van ons, militairen op een actieve inzet had gemaakt. Toen ik begon aan dat uitstappen, had ik me nog echt een lid van die eenheid gevoeld. Waren we dus nog echt een "wij".

Toen echter voor in dat vliegtuig, een stewardess ons allemaal afzonderlijk, links af een gang in wees en ons ook allemaal afzonderlijk een goede voorzetting van de reis wenste, begon dat gevoel toch echt te verbrokkelen. Een paar meter verder, toen de gang waar ze me in had gewezen, een flauwe bocht maakte, kwam plotseling dat besef bij me binnen dat ik al in een zogenaamde "Vliegtuigslurf” liep. Ik was dus daar bij die stewardess, al het vliegtuig uitgestapt en dus echt weer terug in Nederland.

Met iedere nieuwe stap die ik na dat besef zette, leek de wereld om me heen echter, alleen maar afstandelijker en vreemder te worden en met een, alleen maar groeiende drang om alles wat ik zag te ontkennen volgde ik toen maar de jongens die voor me liepen. 

Zolang ik nog onderweg was, heb ik alles nog van een afstand kunnen bekijken maar eenmaal in de erg keurig verzorgde wereld op Schiphol met al z'n glas en gepolijste vloeren aangekomen, veranderde alles. op een gegeven moment stonden we zelfs  op een lopende band, zodat we niet eens meer zelf hoefden te lopen. Het geheel gaf me het gevoel dat ik ergens onderweg in zo'n vreselijk neppe sciencefiction filmwereld was beland.

Als je er dan bij bedenkt dat ik het door oorlog geteisterde Beiroet al ervoer als een vreselijk moderne voorbode van een wereld waarna ik nog helemaal niet terug wou, besef je misschien ook een beetje dat ik Schiphol als heel veel erger heb ervaren. Toen ik die zelfde ochtend, wakker was geworden, had ik tenminste nog met acht maten, een gewapende legereenheid gevormd op een kleine militaire post in een rotsig hoogland waar ik me volkomen thuis had gevoeld.