Radio meldingen

Onder de Libanezen leek een natuurlijk handels instinkt een erfelijk bepaald iets te zijn. Er waren daar dan ook veel lokals die hun geld verdienden door hun diensten aan ons te verkopen en ook kinderen deden daar aan mee. Zo kwam er bijvoorbeeld vaker een handelaar in een oeroud barrel van een auto langs de posten gereden met allerlei souvenirs in z’n kofferbak. Hij verkocht van van alles. Van hoofddoeken tot voorbespeelde cassettebandjes en souveniertjes. Bij hem heb ik ook eens een “walkman” gekocht waarmee ik vaak naar mijn muziek heb geluisterd. 

Het soort vrede en stabiliteit dat je op die manier krijgt, zijn echter alleen mogelijk zolang iedereen zich aan de opgelegde regels houd. 

Op een nacht bleek echter maar weer eens dat niet iedereen dat altijd maar deed. Er was toen namelijk een local die zich niet aan de regels hield. De curfew was al ingegaan toen hij nog, met z'n auto was gaan rijden en op zo'n moment is het dus belangrijk om als vredeshandhavers “corrigerend” op te treden.

Door de curfew, hoorde er in de nacht tussen 21:00 en 06:00 uur, helemaal geen burgers op straat te zijn, maar dat was tijdens een nacht, dus wel het geval. Onze nacht patrouille liep op dat moment z’n vaste rondje en de rest van de jongens sliep al. Ik zat in m'n eentje, op wacht toen de meldingen begonnen. 

Het begon met een melding van een patrouille aan de kust die ik maar half kon horen omdat de draagbare zender die, zij mee hadden, voor mij in de heuvels, moeilijk te volgen was. De reacties en instructies van hun post en de C.P. Kon ik echter wel goed horen en maakten duidelijk dat er verschillende extra patrouilles werden uitgezonden om te onderzoeken wie daar, in de nacht nog rond reed. 

Mijn gedachtes gingen toen al snel naar; misschien weer een Palestijnse infiltratie poging ? Het hele radioverkeer was op dat moment natuurlijk erg alert omdat we zo’n infiltratie poging, al eerder hadden meegemaakt. Je kunt je dus waarschijnlijk wel voorstellen dat ik, op dat moment even goed naar dat radioverkeer wilde luisteren.

Op het moment dat dit allemaal begon, zat ik net lekker ontspannen, op wacht een brief naar m’n vriendin te schrijven die ik toen maar even opzij heb gelegd omdat ik natuurlijk al m'n aandacht even voor het radioverkeer nodig had.

M'n laatste zin was toen: "Ik word de hele tijd gestoord door de radio. Er schijnt de één of andere figuur, door ons gebied te rijden die hier niet hoort. Ik schrijf morgen (ik bedoel vanmiddag) wel verder”.

Ik herinner me die brief nu ook vooral omdat ik hem nog terug heb kunnen lezen toen ik gegevens voor dit verhaal aan het verzamelen was.

Terwijl ik daar in Libanon alleen op wacht zat, vond ik de hele situatie natuurlijk wel erg spannend en terwijl ik daar, in het donker, alle berichten zo goed mogelijk probeerde te volgen, waren mijn gedachtes al bij, weer een incident.

Uit het deel dat ik wel goed hoorde, maakte ik in namelijk op, dat er heel wat gaande was maar dat had natuurlijk ook te maken met het feit dat de CP, de enige was die ik de hele tijd goed kon verstaan en zij reageerden natuurlijk op alle meldingen, serieus. Er was daar ondertussen namelijk wel die burgeroorlog gaande waarvoor wij naar Libanon waren gestuurd. 

In dit geval bleek echter uiteindelijk dat het alleen maar om een local ging die de brutaliteit had om de curfew te schenden door, in de nacht nog met z’n auto te gaan rijden.

Nu ik dit meer dan 40 jaar na dato zit neer te typen, vraag ik me wel af waarom die burger daar, op dat moment eigenlijk reed. Dat is me namelijk nooit verteld.