Innerlijke verandering

Nu ik jaren later, al schrijvend, mijn tijd in Libanon rust rustig probeer te analyseren, valt me wel op dat mijn innerlijke zelf, op dat moment al een poosje aan het veranderen was. Dat was alleen een zo langzaam proces dat het die jongen van ondertussen al 20, helemaal niet opviel.

Het was echter wel een proces waardoor ik steeds meer vervreemdde van die brommer rijdende jongen van negentien, die, terwijl hij nog niet eens officieel "volwassen" was, naar Libanon was gestuurd.

Tijdens de “normale”, veel rustigere nachtelijke uren waarop er meestal niets noemenswaardigs gebeurde, had ik echter alle tijd had om rustig na te denken over de situatie waarin ik verzeild was geraakt. Dan had ik dus ook meer tijd om ook nog aan gewone mensen dingen te denken. Dingen als bijvoorbeeld:

“Volgens mij is hier het grote probleem, dat veel mensen hier ervan overtuigd zijn dat ze alleen door het winnen van hun strijd, hun wereld kunnen verbeterden. De verbetering die de eén wil, staat alleen lijnrecht tegenover de verbetering die de ander wil. Ze vechten hier ook niet voor niets al jaren. Als ze hier nou eens, al hun geld en energie zouden besteden aan het verbeteren van hun wereld, zou het hier vast veel beter gaan.” Zo eenvoudig zijn dat soort “verbitterde grote mensen" problemen echter niet op te lossen.

Een heel belangrijk punt om, bij vooral de Libanon situatie in het bijzonder, ook nog te bedenken is dat de Palestijnen in Libanon, eigenlijk alleen maar “hun Palestina” terug wilden veroveren van de Joden die uitgerekend daar, in 1948 de staat Israël hadden gesticht omdat, dat tenslotte het aan hen beloofde "land van melk en honing” was. Over dat "kleine detail", is bij m'n, puur militaire opleiding voor Libanon, echter helemaal nooit gesproken.