Een extra lange Patrouille

Op een aangename decemberochtend toen ik zo’n twee en een halve week in Libanon was en echt goed aan het leven op die kleine militaire post begon te wennen, hadden we onze, toen ook allang normale patrouille, een heel eind omgelopen, tot we, na veel klim en klauterwerk voor een stijle rotswand kwamen te staan en niet meer verder konden. 

Door die omweg had die patrouille ondertussen al uren langer geduurd dan normaal dus de sergeant koos er voor om terug te gaan en de patrouille langs de normale weg af te maken. We hebben alleen die nacht nergens luisterposten in kunnen nemen. 

Bij die patrouille had de sergeant zelf met de radio gelopen en dat herinner ik me specifiek omdat hij hem veel hoger op z’n rug droeg dan wij, dat normaal deden. Normaal gesproken was het dan ook niet de sergeant die met dat onding liep te sjouwen. 

Bij die specifieke patrouille was ik er gewoon vanuit gegaan dat hij een alternatieve route had willen vinden voor onze gewone nachtpatrouille maar hoe ik daar bijkwam, weet ik echt niet meer. Die, “alternatieve route” is er uiteindelijk niet gekomen. 

Onze sergeant was altijd al gewoon een erg fanatieke beroepsmilitair die in zijn latere loopbaan nog een hoge functie heeft bereikt bij het Corps Commandotroepen. 

Door al die extra uren, werd het al licht toen we eindelijk terug op onze post waren en ik ben toen, nog steeds niets vermoedend, gewoon naar bed gegaan en snel in slaap gevallen.

Het feit dat er geschoten was, deed mij toen al niet meer zo heel veel. We waren tenslotte als vredeslager naar dat land gestuurd omdat er een burgeroorlog heerste, en er klonken daar bijna dagelijks wel ergens wat schoten. In de acht maanden waarin ik toen al een “dienstplichtige” soldaat was, had ik bovendien geleerd dat er van zo'n soldaat verwacht wordt dat hij zonder lastige vragen te stellen, doet wat hem is opgedragen.

Ik was ook gewoon een jongen van 19 die al nooit veel verder doorvroeg en in de weken na dat incident, hadden we het sowieso veel te druk om nog veel vragen te kunnen stellen. 

Door dit zogenaamde incident, werd het rustige leven op onze post echter wel volledig in de war gestuurd maar in mijn gedachten heb ik die periode, altijd "het incident" genoemd. Wat ook wel aangeeft hoezeer ik me had ondergedompeld in mijn taak van gewone soldaat. 

De ochtend na die lange patrouille werd ik echter veel te vroeg weer wakker gemaakt omdat chauffeurs en boordschutters naar de CP moesten komen.

Doordat ik net uit m'n eerste, slaap was gewekt, legde ik de link tussen die patrouille en het naar de CP moeten komen ook helemaal niet maar ik was natuurlijk wel erg nieuwsgierig naar wat er aan de hand was. Erop vertrouwend dat alles op de CP zou worden uitgelegd, zijn Ben en ik toen, daarheen vertrokken.

Zoals ik al zei, had ik die nacht gedacht dat het de bedoeling van de sergeant was geweest om gewoon een alternatieve route te vinden voor onze patrouille en voor mijn gevoel stond dat dan ook volledig los van de reden waarvoor we naar de CP moesten komen. De avontuurlijke jongen die ik toen nog was, vond het vooruitzicht dat er iets aan de hand zou kunnen zijn natuurlijk wel erg spannend. 

Wat er in werkelijkheid gebeurd was, is mij echter, zolang ik nog in Libanon was, nooit verteld en nu ik dit, ruim veertig jaar later zo neer typ, besef ik wel dat, dat in ieder geval wel erg vreemd is.