Een incident

Toen ik zo’n twee en een halve week in Libanon was, en het leven op die kleine militaire post, ondertussen gewoon was geworden, bleek de nachtelijke duisternis inderdaad, helemaal niet zo ondoordringbaar te zijn. 

Beneden aan de kust was toen echter iets gebeurd waar blijkbaar ook bij geschoten was. 

Nou zij het feit dat er überhaupt geschoten was, mij toen al niet meer zo heel veel. Er klonken tenslotte zo vaak wel ergens wat schoten, maar waarom door deze schoten het leven op onze post waar ik net lekker aan gewent was, volledig in de war werd gestuurd is mij, nog in Libanon, feitelijk nooit echt verteld.

Mijn beleving is dat ik op een zonnige decemberochtend, nadat ik de nacht ervoor wel al een extra lange patrouille had gelopen en na dus nauwelijks wat geslapen te hebben, al vroeg wakker werd gemaakt omdat alle Chauffeurs en boordschutters plotseling met de YP’s naar de CP (De CommandoPost dus.) moesten komen. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar wat er aan de hand zou kunnen zijn maar dat zou ons, op de CP wel duidelijk worden gemaakt. Erg nieuwsgierig zijn toen Ben en ik, in een YP gestapt en richting die CP vertrokken. 

Daar aangekomen bleken daar verschillende hoge militairen van het UNIFIL hoofdkwartier in Naqoura aanwezig te zijn en dus moest iedereen zich eerst weer netjes in “de houding” opstellen. Toen we echter eenmaal keurig aangetreden stonden, en ik verwachtte ingelicht te worden over wat er nou eigenlijk aan de hand was, lichtte de hoogste van die officieren ons alleen maar in over het extra werk dat er voor ons zou zijn door een "incident" van de voorgaande avond. 

Er was dus iets gebeurd maar over wat dat dan was, liet hij ons volledig in het duister tasten. Hij begon tegen ons zijn verhaal namelijk met;

"ik ga ervanuit dat iedereen ondertussen wel heeft gehoord wat er is gebeurd dus daar gaan we nu niet meer over uitweiden", en dat "uitweiden" heeft hij ook inderdaad niet gedaan. 

Op dat moment had ik echter, zoals ik al zij, zelfs niet gehoord dat er überhaupt iets was gebeurd, en in al die maanden die ik daarna in Libanon ben geweest, heb ik ook nooit geweten wat dat incident, daar aan de kust, nou precies had ingehouden. eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat ik dus ook nooit verder heb doorgevraagd over wat er precies was gebeurd… Misschien wou ik, als jongen van 19 alleen maar niet, als enige, onwetend overkomen? 

In het officiële verslag hieronder, van wat er tijdens dat incident aan de hand is geweest, kun jij in ieder geval wel lezen wat er toen is gebeurd:

"Op de vroege avond van 12 december is er aan de kust een groepje infiltranten (indringers) waargenomen. Er is toen een patrouille van post 7-22 uitgestuurd om te zien wat er gaande was. (Post 7-22 was een grotere post in de plantages aan de kust.) Er werd altijd een patrouille uitgestuurd als er wat gaande of waargenomen was en deze keer bestond die patrouille uit drie soldaten en een sergeant. 

Ze kwamen de indringers op het spoor maar toen ze die wilden aanhouden, zagen die indringers kans om de patrouille te overmeesteren. Ze wilden toen eigenlijk alleen de drie soldaten meenemen om zich een vrije doortocht door het UNIFIL gebied te verschaffen, maar de sergeant stond er op om bij z'n mannen te blijven. De vier gijzelaars werden toen meegenomen door de citrus plantages in de richting van een vlakbij gelegen Fiji post. Daar aangekomen werd de sergeant vooruitgestuurd om de eis van een vrije doortocht door te geven.

Nadat ze de Fiji post waren gepasseerd, Werden de overvallers gestopt bij het langs de kust gelegen Fiji roadblock, waarop ze zich verplaatsten in de richting van het vlak bij gelegen Nederlandse roadblock van post 7-18. Daar lieten ze de sergeant de eis doorgeven om een voertuig ter beschikking te stellen. Intussen was er een kapitein van "Dutchbatt Operatiën" in het gebied aangekomen en toen hij de groep naderde, schoten de indringers over zijn voertuig. Op een poging van een Fiji-patrouille om de groep te naderen, werd eveneens met geweervuur gereageerd. 

Gedurende de hele gijzeling heeft die Nederlandse sergeant geprobeerd de overvallers ervan te overtuigen, zich over te geven aan UNIFIL en na een paar uur zagen die, uiteindelijk in dat ze niets zouden bereiken. 

Ze lieten de gijzelaars gaan en ontkwamen in noordelijke richting."

Maar zoals ik al zij had ik van dat hele gebeuren, helemaal niets meegekregen. Ik leefde in mijn eigen bubbel en was me niet bewust van het feit dat er überhaupt iets gaande was. 

Voor mij was De avond van die 12de december, een lekker rustige geweest. Ik zou, met een paar anderen, de nacht-patrouille gaan lopen en had dus ook geen wacht gedraaid. Tot het moment van vertrek, hadden we gewoon gezellig in onze huiskamer gezeten.

Ik herinner me wel dat de sergeant die nacht de patrouille mee liep, wat vaker gebeurde natuurlijk, en besloot om zelf met de radio te lopen, wat normaal nooit gebeurde. Iemand moest altijd met dat onding lopen en meestal was een van ons de klos. Ik zocht er alleen toen nog verder niets achter dat de sergeant die keer zelf met de radio wou lopen. Ik herinner me wel dat hij toen de hele patrouille met het oortje van de radio aan zijn oor heeft gelopen maar ja, hij was ook gewoon erg fanatiek. 

Natuurlijk had de sergeant alle berichten wel gevolgd en nam hij de radio toen zelf om op de hoogte te kunnen blijven van eventuele ontwikkelingen en instructies, maar dat kwartje viel bij mij pas toen ik, laren na Libanon, met dit verhaal bezich was en deze feiten opduikelde en op een rijtje kon zetten.

Op dat moment daar, had ik gewoon alle vertrouwen in de sergeant want die had tenslotte de leiding over ons en zoals ik al zij, had ik zelf nog helemaal niet naar berichten geluisterd en was ik me daardoor nog niet bewust van het bestaan van een incident. In m'n onschuld had ik gewoon bedacht dat de sergeant, die nacht een andere route wou vinden voor onze patrouille maar hoe ik op die gedacht kwam weet ik niet meer.

We hebben die nacht, de patrouille een heel eind omgelopen, tot we, na veel klim en klauterwerk voor een rechte rotswand kwamen te staan en niet verder konden. Veel verder omlopen zou geen optie zijn want onze omweg had al veel extra tijd gekost. We zijn toen dus maar een eind terug gelopen om langs de gewone route onze patrouille te kunnen afmaken.

Achteraf terugkijkend, passen alle puzzelstukjes natuurlijk prima in elkaar en besef ik natuurlijk ook dat die omweg, te maken had met dat incident, maar toen, In Libanon, was ik me zelfs nog niet bewust van het bestaan van puzzelstukjes. Ik volgde gewoon, zoals het een goed militair betaamd, en zocht verder niets achter de omweg die ik gewoon zag als een excentriciteit van onze erg fanatieke sergeant, die in z'n latere loopbaan in het leger nog een hoge rang heeft bereikt bij het corps commandotroepen.

Toen we uiteindelijk terug kwamen van de patrouille, begon het al licht te worden en lag ik, nog steeds niets vermoedend, vlot in m’n bed. Vanuit m'n eigen bubbel, had ik van het hele gebeuren aan de kust dus niets meegekregen. Ik werd gewoon een paar uur later, nog steeds totaal onwetend, wakker gemaakt toen alle chauffeurs en boordschutters, naar de CP moesten komen. 

Omdat ik er van uit ging dat op de CP alles wel duidelijk zou worden, heb ik toen niet verder gevraagd. Ik had nauwelijks wat geslapen en was net wakker gemaakt en dan komen er nog helemaal geen moeilijk vragen bij me op. 

Het verhaal van de gijzeling, hierboven, heb ik, jaren later, in ingescande rapporten on-line gevonden toen ik gegevens voor dit verhaal aan het verzamelen was en ik weet nog dat ik toen toch wel even schrok en me afvroeg waarom me dat toen, nooit is verteld, en waarom ik daar nooit over heb doorgevvraagd.

De aanwezigheid van al die zeer ernstig kijkende, hoge militairen op de CP had natuurlijk wel duidelijk gemaakt dat de situatie ernstig was, en dat is ook uitdrukkelijk benadrukt. Het valt me dan ook erg tegen van mezelf dat ik nooit heb door gevraagd over wat er nou eigenlijk was gebeurd. Je kunt dus blijkbaar ook te, blind vertrouwen in diegenen die de leiding over je hebben.

Er is ons toen ook nog wel duidelijk gemaakt dat het een zeer ernstige zaak was dus hebben we een paar weken lang, iedere nacht een extra wachtpost in de plantages aan de kust ingenomen. Anderen liepen ondertussen extra patrouilles. Het werd dus een periode van lange nachten zonder slaap en dagen waar het, ondertussen gewone werk, ook gewoon doorging. Na een poosje vroeg ik me, ook door het ondertussen echt wel een rol spelende slaapgebrek, echt niet meer af wat er nou precies gebeurd was.
Onze YP werd normaal gesproken alleen gebruikt voor bevoorrading en niet voor patrouilles. Er zat dan ook geen vaste radioverbinding op die YP. De draagbare verbinding die we wel mee hadden gekregen, had niet voldoende accu-capaciteit om de hele nacht aan te kunnen staan dus daarom moesten we ons, ieder uur even bij de CP melden. We hoorden dan echter alleen berichten van patrouilles en andere tijdelijke posten als de onze, maar dat waren vooral berichten dat alles onveranderd was. Soms kwam ook eén van onze patrouilles te voet langs gelopen. Dan was er even een "hallo" en een "alles goed hier" en weer verder met wachten. Het waren de kleine dingen om de tijd te doden terwijl de, gelukkig toen nog droge Libanese nachten zich in hun volle lengte uitstrekten. Indringers zijn er in die periode natuurlijk niet meer te zien geweest.

Terwijl wij nachten lang met onze YP stonden te waken, kwamen en gingen Kerst en Nieuwjaar en vooral dat nieuwjaar was een welkome afwisseling. Aan alle kanten werd er veel de lucht in geschoten en vanaf onze positie zagen we dat vanuit Tyrus, hele banden met mitrailleur-munitie, de lucht in geschoten werden. In zo’n band zit om de paar patronen een "lichtspoor” patroon, zodat de schutter kan zien waar z’n kogels ongeveer heen vliegen en daardoor ook, was dat zo mooi te volgen. 

Toen we de volgende dag op de post terug waren, hoorden we van de jongens die daar waren achtergebleven, dat ze een flair (een lichtpatroon) hadden afgeschoten als alternatief vuurwerk. Ze hadden hem afgeschoten met het smoesje dat ze beweging in de wadi voor de post zagen maar ik denk niet dat iemand dat echt geloofd heeft. Ik heb daar ook niets over terug gevonden in de officiële rapportages die ik op internet heb gevonden. 

"Overal is het rustig als we, na een nacht van waken, via post 7-22 richting de kustweg rijden. Daar komen we aan bij één van onze roadblocks (post 7-18) met schuin aan de overkant het Libanese eethuisje van "Sharif”, waar Binnen alles nog donker is. 

Vandaar volgen we de, ondertussen vertrouwde route langs een stukje van die kustweg tot we die verlaten en landinwaarts langs nog een van onze roadblocks (post 7-17) rijden. Dan door het dorpje “Al Mansouri” met de moskee die hoog boven het dorp uittorent. Dan rijden we de plantages uit en slingeren de heuvels op en langs onze commando post (post 7-4) in het dorp "Maydal Zun” voor een korte debriefing. Vandaar rijden we langs de kapot geschoten huizen aan de rand van het dorp, waar het laatste restandje, nog enigszins verharde weg ophoud. Dan via het gebruikelijke, verbrede geitenpad door het dal, terug naar onze post. Daar aangekomen wacht ons een eenzame soldaat op wacht. 

Die eenzame soldaat moet nog even en wij verdwijnen naar ons bed. Daar kleed ik me uit, kruip in mijn slaapzak en slaap vrijwel onmiddellijk maar voor mijn gevoel word ik ook onmiddellijk weer wakker gemaakt. Het kan niet veel slaap zijn geweest maar we moeten ons bevoorradingsrondje ook weer gaan rijden.”