Hoog bezoek ?
De Nederlandse minister en staatssecretaris van defensie, waren een paar dagen op bezoek in het Nederlandse UNIFIL gebied en maakten nadat alle extra patrouilles en extra wachtposten weer waren opgeheven, een rondje langs diverse posten.
Tegen die tijd had ik me weer gewoon ondergedompeld in de gewone, dagelijkse taken van dat Libanese leven wat me zo goed beviel. en op 7 januari 1982 zouden zij onze post komen bezoeken. Wij moesten dus op die dag speciaal vroeg ons bed uit zijn om onze post toonbaar te maken voor het, vond ik, totaal belachelijke uitstapje. Toen ze bij ons waren, werd alles aan hen gepresenteerd alsof het een soort vakantiekamp voor padvinders was. Gefrustreerd bedacht ik toen: "Op die manier krijg je toch geen indruk van een leger op missie in een ver buitenland?"
Het gaf ook zeker geen indruk van de ruwe wereld van burgeroorlog en improvisatie waarin ik me ondertussen echt thuis voelde.
De extra patrouilles waren pas net opgeheven en ik had de nacht ervoor tot drie uur op wacht gezeten. Ik geloof ook niet dat ik al helemaal hersteld was van het slaapgebrek van tijdens het incident en had ook die nacht weer niet erg lang geslapen.
De heren zouden tegen het einde van de ochtend bij ons zijn dus we moesten vroeg op om alles in orde te brengen. Even extra poetsen, keurig schone kleren aan, en zo. Het zou toch veel eerlijker zijn geweest als ik bij wijze van spreken, net uit m’n bed zou komen en nog aan m'n kont krabbend, naar de wc zou lopen. Dan krijg je echt een indruk van het reilen en zeilen op zo’n post. Er zijn dan namelijk mensen die in de nacht actief zijn en dus overdag slapen. Maar nee, alles moet netjes en geordend zijn als er een minister op bezoek komt en iemand die net zijn bed uit komt, kun je blijkbaar niet aan zo'n minister presenteren.
Het hele bezoek ademde, vond ik, de sfeer van een avontuurlijk uitstapje. Het merendeel van de bezoekers wandelden ook rond met het air van museumbezoekers en alles werd aan hen gepresenteerd als: "Och kijk toch eens hoe mooi." Het contrasteerde allemaal wel heel erg met ons normale, dagelijkse werk. Gefrustreerd dacht ik nog: "het is echt geen geen vakantiekamp hoor". Het was namelijk overduidelijk dat, vooral het gevolg van de minister, het allemaal als een leuk uitstapje beschouwde. De minister (van Mierlo) was ook de enige die zich niet gedroeg alsof hij op vakantie was.
De rest van hen maakten het met hun ontspannen-uitstapje gedrag, voor mij ook wel erg duidelijk dat zij, de ernst van ons werk echt niet zagen. Tot ruim na nieuwjaar had ik nachten lang, zwaar bewapend, uitgekeken naar “Armed Elements” maar op dat moment werden er alleen maar foto’s gemaakt van het zogenaamd belangrijke bezoek.
Zo moet ik nog ergens een foto hebben van een grijnzende staatssecretaris in een volkomen misplaatst burgertenue. Hij droeg regenlaarzen met een lange jas en stond, met een grijns op z'n gezicht en in een slappe houding, met z'n handen aan een (half)geladen punt50 op een luchtdoel affuit. Zou hij überhaupt door hebben gehad dat er kogels in dat ding zaten die krachtig genoeg waren om dwars door een auto heen te schieten?
De heren stapten echter lachend rond als kinderen op een schoolreisje en ik voelde me totaal niet serieus genomen. Ik was dan ook erg blij toen ze uiteindelijk weer opdonderden. Het hele bezoek had me een gevoel gegeven dat ik te kijk stond als een aapje in de dierentuin dat, heel interessant, soldaatje aan het spelen is. Dat soort gedoe had, vond ik, helemaal niets in Libanon te zoeken.
De minister en inze Sergeant, heb ik tijdens het bezoek, wel uitgebreid met elkaar zien praten en dit artikel geeft me een aardige indruk van, waar ze het toen over gehad kunnen hebben.
Pas toen ik, na het avondeten om 21:00 uur wel weer "gewoon” op wacht moest en met m’n geladen wapen naar ons wacht-kotje liep, kreeg ik het gevoel dat we een serieuze taak te verrichten hadden.