Radio meldingen en gedachtes

Onder de Libanezen leek een natuurlijk handels instinkt vaak een erfelijk bepaald iets te zijn. Er waren daar dan ook veel burgers die goed geld verdienden door hun diensten aan ons te verkopen. Ook veel kinderen deden daar aan mee. Er kwam bijvoorbeeld vaker een handelaar in een oeroud barrel van een auto langs de posten gereden met allerlei souvenirs in z’n kofferbak. Hij verkocht alles van hoofddoeken tot allerlei prullaria. Bij hem heb ik ook eens een “walkman” gekocht waarmee ik vaak naar mijn muziek heb liggen luisteren en natuurlijk verkocht hij ook bergen voorbespeelde cassettebandjes.

Het soort vrede en stabiliteit dat je op die manier krijgt, zijn echter alleen mogelijk zolang iedereen zich aan alle de opgelegde regels houd. 

Op een nacht bleek echter maar weer eens dat niet iedereen dat altijd maar deed. Er was toen een local die dacht dat de regels even niet op hem van toepassing waren. De curfew was al ingegaan toen hij nog, met z'n auto was gaan rijden en op zo'n moment is het dus belangrijk om als vredeshandhavers de middelen te hebben om “corrigerend” op te kunnen treden. Voor ons golden er echter ook regels dus onze mogelijkheden om op te treden waren wel enigszins beperkt maar in dit geval, ruim afdoende. 

Door die curfew, hoorde er in de nacht tussen 21:00 en 06:00 uur, helemaal niemand van hen nog op straat te zijn. Iets dat op op die nacht, dus wel het geval bleek te zijn. Onze nacht patrouille liep op dat moment z’n vaste rondje, de rest van de jongens sliep al en ik draaide in m'n eentje de nachtelijke wacht toen de meldingen aan de kust begonnen.

De melding was van een patrouille daar. Die eerste melding kon ik toen echter maar half horen omdat de draagbare zender die, zij mee hadden, voor mij in de heuvels, moeilijk te volgen was. De reacties en instructies van hun post en de C.P. die ik wel goed kon horen, maakten echter duidelijk dat er verschillende extra patrouilles werden uitgezonden om te onderzoeken wie daar, in de nacht nog meende rond te mogen rijden. Iedereen was op dat moment natuurlijk over alert. Ze wisten tenslotte niet, wie er daar zo laat nog rond reed, en ze moesten zeker stellen dat het hier niet om een nieuwe Palestijnse infiltratie poging ging. 

Dat hadden we tenslotte al eerder meegemaakt en je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat ik, op dat moment toch maar even in spanning, naar het radioverkeer wilde luisteren.

Op het moment dat dit allemaal begon, zat ik net lekker ontspannen, op wacht een brief naar m’n vriendin te schrijven maar omdat ik toen, al m'n aandacht even aan het radioverkeer wilde besteden, heb ik die brief maar even opzij gelegd.

M'n laatste zin was toen: "Ik word de hele tijd gestoord door de radio. Er schijnt de één of andere figuur, door ons gebied te rijden die hier niet hoort. Ik schrijf morgen (ik bedoel vanmiddag) wel verder”.

Ik herinner me die brief nu ook vooral omdat ik hem nog terug heb kunnen lezen toen ik gegevens voor dit verhaal aan het verzamelen was.

Terwijl ik daar in Libanon alleen op wacht zat, vond ik de hele situatie natuurlijk erg spannend en terwijl ik in het donker, alle berichten zo goed mogelijk probeerde te volgen, waren mijn gedachtes volledig bij dat nieuwe incident.

Uit het deel dat ik wel goed hoorde, maakte ik in namelijk op, dat er heel wat gaande was maar dat lag er natuurlijk ook aan dat de CP, de enige was die ik echt goed kon verstaan want zij reageerden natuurlijk op alle meldingen, serieus. Er was daar ondertussen namelijk wel een burgeroorlog gaande. 

In dit geval echter, bleek het uiteindelijk alleen maar om eenlocal te gaan die de brutaliteit had om de curfew te schenden door, in de nacht nog met z’n auto te gaan rijden.

Nu ik dit meer dan 40jaar na dato zit neer te typen, vraag ik me wel af waarom die burger daar, op dat moment eigenlijk reed.

Nu ik, jaren later, al schrijvend alles rustig probeer te analyseren, valt me op dat ik toen, innerlijk al een poosje aan het veranderen was, maar dat was een zo langzaam en onopvallend proces dat ik me er daar toen, niet bewust van was. Het was ook een proces ook waardoor ik steeds meer vervreemdde van de nog brommer rijdende jongen van negentien, die oorspronkelijk naar Libanon, op avontuur was gestuurd.

Een jongen van 19 was trouwens, terwijl hij daar als gewapend militair rond reed en liep, ondertussen wel "al" 20 jaar geworden.

Tijdens normale, rustige nachtelijke uren waarop er helemaal niets gebeurde en ik dus alle tijd had om van alles te bedenken over de situatie waarin ik verzeild was geraakt, Dan bedacht ik bijvoorbeeld dingen als:

"Als ze hier, al hun geld en energie nou eens zouden besteden aan het verbeteren van hun wereld? Dan zou het hier vast veel beter gaan. Het punt is alleen dat zij ervan overtuigd zijn dat ze alleen door het winnen van hun strijd, die wereld kunnen verbeterden. En dan staat ook nog de verbetering die de eén wil, lijnrecht tegenover de verbetering die de ander wil. Ze vechten hier ook niet voor niets al jaren."

Eenvoudig zijn dat soort "grote mensen" problemen, zeker niet op te lossen.

Een heel belangrijk punt bij de Libanon situatie is ook dat de Palestijnen in Libanon, eigenlijk "alleen maar" hun Palestina wilden terug veroveren van de Joden die uitgerekend daar, in 1948 de staat Israël hadden gesticht omdat, dat zogenaamd het aan hen beloofde "land van melk en honing” was. Over dat soort "details", is bij m'n, vooral militaire opleiding, echter nooit gesproken.