Over slechte radio ontvangst

en vervreemding

Het was ondertussen vanzelfsprekend om door Libanon te lopen of rijden als de gerespecteerde militaire macht die de oorlog op afstand houd.

De meeste "gewone" Libanezen wilden namelijk gewoon vrede en dat was waar wij, door onze aanwezigheid voor zorgden. Het was wel een gewapende vrede maar toch. Alleen soms gebeurde er toch nog iets dat niet helemaal "door de beugel" kon. Als je op zo'n moment wilt dat de opgelegde regels, wel worden gehandhaafd, moet je echt corrigerend optreden. 

Door de curfew, (de avondklok dus) die de UN aan de bevolking had opgelegd, hoorde er in de late avond en nacht, buiten ons, helemaal niemand op straat te zijn en dat bleek op een avond, aan de kust dus wel het geval te zijn. Ik had op dat moment echter de berichten van de patrouille die de oorspronkelijke melding  had gedaan, niet gehoord doordat de draagbare zender die, zij mee hadden, voor mij in de heuvels niet te volgen was. 

Die patrouille was er eén van een post aan de kust waar op dat moment blijkbaar iemand door de plantages reed maar feitelijk hoorde ik op het moment dat ik hier bedoel vooral de reacties en instructies van hun post en onze Commando Post duidelijk.

Er was dus blijkbaar een voertuig waargenomen waardoor er daar verschillende extra patrouilles werden uitgezonden om aan de ene kant te onderzoeken wie er daar, in de avond nog "het lef" had gehad om rond te rijden en aan de andere kant natuurlijk  om er zeker van te zijn dat hier het niet om, bijvoorbeeld een nieuwe Palestijnse infiltratie poging ging. 

De instructies die van de CP naar die patrouilles gingen kon ik dus prima volgen maar doordat ik verder nauwelijks iets uit de plantages had meegekregen, wist ik niet wat er daar nou echt gaande was. ("Er schijnt de een of andere figuur door obs gebied te rijden." had ik op dat moment in de brief naar m'n vriendin, waar ik mee bezig was,  gezet.) Ik vond het ook erg spannend en terwijl ik in het donker op wacht naar de radio berichten zat te luisteren, gingen mijn gedachtes al snel in de richting van, een nieuw incident aan de kust wat dan dus ook niet m'n eerste incident zou zijn. Uit het deel dat ik wel hoorde, meende ik namelijk te kunnen opmaken dat er heel wat gaande was.

De CP, die ik dus wel goed kon verstaan, reageerde op alle meldingen sowieso altijd serieus omdat er daar ondertussen namelijk nog wel die burgeroorlog heerste. 

Uiteindelijk bleek het echter alleen maar om een local te gaan. Een burger dus, die de brutaliteit had om de curfew te schenden door, in de avond nog met z’n auto te gaan rijden.

Natuurlijk nam ik de innerlijke verandering die bij mezelf al even bezig was niet bewust waar, maar tijdens meer rustige nachtelijke uren waarop er helemaal niets gebeurde, en ik  alle tijd had om van alles te bedenken over de situatie waarin ik verzeild was geraakt, bedacht ik wel dingen die de jonge schoolverlater die naar Libanon was gestuurd nooit zou hebben gedacht. Bijvoorbeeld gedachtes als:

"Als ze hier, al hun geld en energie nou eens zouden besteden aan het verbeteren van hun wereld? Dan zou het hier vast veel beter gaan. Het punt is alleen dat zij ervan overtuigd zijn dat ze alleen door het winnen van hun strijd, die wereld kunnen verbeterden. En dan staat ook nog de verbetering die de eén wil, lijnrecht tegenover de verbetering die de ander wil. Ze vechten ook niet voor niets al jaren hier".

Eenvoudig zijn dat soort "grote mensen" problemen, zeker niet op te lossen.

Een vooral heel belangrijk punt daarbij is dan ook nog, dat de Palestijnen in Libanon, eigenlijk "alleen maar" hun Palestina wilden terug veroveren van de Joden die uitgerekend daar, in 1948 de staat Israël hadden gesticht omdat, dat zogenaamd het aan hen “Beloofde land” was, Waarom is er eigenlijk over dat soort "details", bij m'n militaire opleiding voor Libanon, nooit gesproken.

Nog in Nederland had ik ook vooral veel sympathie gevoeld voor Israël omdat dat het land was, waar die arme joden woonden die in de tweede wereld oorlog, nog aan de gaskamers van Hitler waren ontkomen. Over Palestijnen was bij mijn opleiding ook alleen gesproken in hun hoedanigheid van terroristen die we uit Israel moesten weren. Daarom waren wij tenslotte ook als een buffer tussen Libanon en Israel geplaatst?

Eenmaal in Libanon had ik echter steeds meer sympathie gevoeld voor die zogenaamde terroristen die hun stijd streden tegen dat machtige, door America gesteunde Israel. De verandering in mij, was toen een heel langzaam en onopvallend achtergrondproces waardoor ik net zo langzaam en onopvallend steeds meer vervreemdde van de jongen van negentien, die oorspronkelijk op avontuur was gestuurd.

Die jongen werd ondertussen 20 jaar, en terwijl hij daar als een gewapend militair rond liep en reed was hij een onderdeel van een "vredesleger". (Wie heeft trouwens die krankzinnig tegenstrijdige term bedacht) en bemande hij met acht anderen een positie in een prachtig weids landschap waarin hij zich helemaal thuis voelde.

Het had me ruim 3000 km van huis gebracht, naar dat land waar vaak wel ergens schoten te horen waren. Schoten die ondertussen allang een heel normaal achtergrond geluid waren geworden.

Achteraf terugkijkend zie ik ook pas hoezeer mijn algehele beleving van het dagelijkse leven daar, toen al was veranderd.