Over slechte radio ontvangst
en innerlijke veranderingen
Het was ondertussen vanzelfsprekend om door Libanon te lopen of rijden als de gerespecteerde militaire macht die de oorlog op afstand houd.
De meeste "gewone" Libanezen wilden namelijk gewoon vrede en dat was waar wij, door onze aanwezigheid voor zorgden. Alleen soms gebeurden er toch nog iets dat niet helemaal "in de haak" was. Als je dan wilt dat de opgelegde regels toch gehandhaafd worden moet je wel echt optreden.
Door de curfew, (de avondklok dus) hoorde er bijvoorbeeld in de nacht, buiten ons, helemaal niemand op straat te zijn en op een avond was dat dus wel het geval. Ik kon op dat moment echter de berichten van de patrouille die de melding had gedaan, niet goed volgen doordat de draagbare zender die, zij mee hadden, voor mij in de heuvels niet goed genoeg te horen was.
Die patrouille was namelijk van een post aan de kust en liep op dat moment door de plantages daar. Feitelijk hoorde ik op het moment dat ik hier bedoel alleen de reacties en instructies van hun post en onze Commando Post duidelijk. Er was toen dus de nodige drukte geweest en er waren verschillende extra patrouilles uitgezonden om te zien wat er precies gaande was.
De instructies die van de CP naar die patrouilles gingen kon ik dus natuurlijk wel goed volgen maar doordat ik verder nauwelijks iets vanuit de plantages mee kreeg, wist ik niet echt wat er daar nou echt gaande was en dat was, toch wel erg spannend. Terwijl ik in het donker op wacht naar de radio berichten zat te luisteren, gingen mijn gedachtes ook al snel in de richting van, weer een nieuw incident misschien? Vooral doordat ik uit het deel dat ik wel hoorde, meende te kunnen opmaken dat er heel wat gaande was.
De CP, die ik dus wel goed kon verstaan, reageerde op alle meldingen sowieso serieus. Er was daar ondertussen namelijk nog wel een burgeroorlog gaande.
Uiteindelijk bleek het die keer echter alleen maar om een local te gaan. Een burger dus, die de curfew had geschonden door, in de avond nog met z’n auto ergens op bezoek te gaan.
Natuurlijk nam ik de innerlijke verandering die bij mezelf al even bezig was niet bewust waar, maar tijdens meer rustige nachtelijke uren waarop er helemaal niets gebeurde, en ik alle tijd had om van alles te bedenken over de situatie waarin ik verzeild was geraakt, bedacht ik dingen die bij die jonge schoolverlater die naar Libanon was gestuurd nooit zouden zijn opgekomen. Bijvoorbeeld gedachtes als:
"Als ze hier, al hun geld en energie nou eens zouden besteden aan het verbeteren van hun wereld? Dan zou het hier vast veel beter gaan. Het punt is alleen dat zij ervan overtuigd zijn dat ze alleen door het winnen van hun strijd, die wereld kunnen verbeterden. En dan staat ook nog de verbetering die de eén wil, lijnrecht tegenover de verbetering die de ander wil. Ze vechten ook niet voor niets al jaren hier".
Eenvoudig zijn dat soort "grote mensen" problemen, echter niet op te lossen. Grote mensen hebben namelijk totaal verschillende idealen en prioriteiten die ze met volle overtuiging najagen.
Een belangrijk punt is bijvoorbeeld, dat de Palestijnen in Libanon, eigenlijk "alleen maar" hun Palestina terug wilden van de Joden die daar, in 1948 de staat Israël hadden gesticht omdat, dat zogenaamd, hun “Beloofde land” was, Waarom is er eigenlijk over dat " kleine detail", bij m'n militaire opleiding voor Libanon, nooit gesproken.
Natuurlijk had ook ik, nog in Nederland vooral veel sympathie gevoeld voor Israël omdat dat het land was, waar die arme joden woonden die in de tweede wereld oorlog, nog aan de gaskamers van Hitler waren ontkomen. Over Palestijnen was bij mijn opleiding ook alleen gesproken in hun hoedanigheid van terroristen die we uit Israel moesten weren. Daarom waren wij tenslotte ook als een buffer tussen Libanon en Israel geplaatst?
Eenmaal in Libanon had ik echter steeds meer sympathie gekregen voor die zogenaamde terroristen die hun stijd streden tegen dat machtige Israel, maar dat was een heel langzaam en onopvallend proces geweest waardoor ik langzaam steeds meer vervreemdde van de jongen, die daar oorspronkelijk heen was gestuurd.
Ik liep en reed daar rond als een gewapend militair die een onderdeel was van een "vredesleger" (Wie heeft trouwens die krankzinnig tegenstrijdige term eigenlijk bedacht) en zat daar met acht anderen op een post in een prachtig weids landschap waarin ik me helemaal thuis voelde.
Het had me ruim 3000 km van huis gebracht, Naar dat mooie land waar vaak wel ergens schoten te horen waren. Schoten die ondertussen allang een heel normaal achtergrond geluid waren geworden
Achteraf terugkijkend zie ik ook pas hoezeer mijn algehele beleving van alles wat ik om me heen zag, toen al was veranderd. Ik was dus echt niet meer die schoolverlater.