Libanon

Libanon

Verhaal menu

Een trein naar…


Onderaan die trap op kwam ik aan op een treinperron dat meer dan vreemd, maar toch vreselijk bekend op me overkwam. Het leek een plaatje uit lang vervlogen tijden waarop ik allemaal veel te drukke reclameposters om aandacht zag schreeuwen. In een onbestemd tl licht stonden daar ook wat mensen die gewoon, in hun gewone kleding, op een ongetwijfeld voor hen gewone trein stonden te wachten. Ik wist natuurlijk heel goed, dat ik, dat voor Libanon allemaal nog als een heel gewoon achtergrond-behang zou hebben gezien.

Het was een plaatje uit lang vervlogen tijden waarop ik nog “gewoon” wist hoe alles werkte want ik ging daar gewoon op een bord met vertrektijden staan kijken om te constateren dat er snel, een trein richting Utrecht zou komen. 

"Gelukkig onderscheid m’n militaire kleding me nog wel van al mensen hier", bedacht ik nog  want ik wou echt nog niet, compleet onzichtbaar, een van hen zijn. Met een vreemd, gevoel van tegenstrijdigheid deed ik toen echter wel m'n blauwe baret van m'n hoofd, rolde hem op en stopte hem, in m'n broekzak. ik weet niet waarom ik dat, op dat moment deed en had er ook meteen spijt van maar, ik liet hem dus wel in die broekzak zitten.

Het was de eerste van vele handelingen die me uiteindelijk zouden 'reduceren' van die gerespecteerde militair in het Libanese hoogland, tot een van die gewonen die ik om me heen zag. 


In gedachten vluchtte ik toen maar snel weer terug naar die wereld in Libanon waarin ik me tenminste nog volkomen thuis voelde: "Ik zit op wacht en luister, via de radio, naar een bericht over een mitrailleur salvo die is afgevuurd bij een van onze posten aan de kust. Zelf meld ik een Zuid-Libanese "halftrack" (Een truck met aan de voorkant gewone wielen en aan de achterkant rupsbanden.) die net, met een paar gewapende mannen bij de Libanese post Tango aan de overkant is aangekomen."


Dat was veel meer de echte wereld dan het land dat ik, terug in Nederland om me heen zag en dat Nederlandse land werd ook beslist niet minder vreemd toen ik daar maar "gewoon" in de net aangekomen trein richting Utrecht stapte.

Die zelfde ochtend nog, was ik wakker geworden in m'n slaapzak, in een barak, op een heuvel in zuid Libanon. Legeruitrusting en geladen wapens waren daar, nog een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijkse leven geweest. 

Daar had ik me tenminste nog volkomen thuis gevoeld, maar daar was die ochtend ook de vreselijke overgang naar het burgerleven in Nederland, begonnen toen ik mijn persoonlijke wapen daar had moeten achterlaten. 

In de loop van de dag was ook langzaam, het militair zijn, steeds een beetje verder gestript. Er klopte dan ook helemaal niets van om als enige nog overgebleven en ongewapende soldaat tussen allemaal gewone burgers. naar een zogenaamd thuis te moeten reizen.


Toen ik eenmaal in, die gewone Nederlandse trein, de nog onveranderde wereld van voor Libanon aan me voorbij zag trekken, begon ik me te realiseren dat ik niet meer die jongen was die naar Libanon was vertrokken om het grote avontuur aan te gaan. Dat ik dus zelf beslist niet onveranderd was. Als ik m’n vriendin weer zag, zouden we daar zeker over kunnen praten. Zij moest echter eerst nog even naar school om haar eindexamen af te ronden terwijl ik een, uit een conflictgebied, huiswaarts kerende militair was. Hoezo contrast?


Daar zat ik ook aan te denken Terwijl er een vreemd gecultiveerde wereld aan m'n trein raam voorbij gleed, me te verbazen over hoe onveranderd alles nog was. Het was een wereld die, voor mij, alleen maar vreemder werd toen ik bedacht dat ik ook dat, voor m'n vertrek naar Libanon nog heel gewoon had gevonden. 

Als ik m’n vriendin weer zag, zou er tijd zijn om over al die dingen te praten, hield ik mezelf voor terwijl ik naar buiten zat te kijken, waar een maartse Nederlandse namiddag, met een sneltreinvaart aan me voorbij trok. 


Uiteindelijk in Nijmegen moest ik overstappen op het boemeltje naar Cuijk, dus had ik maar even, heel praktisch vanuit een telefooncel naar de "huistelefoon" van m'n ouders gebeld om te zeggen waneer ik met de trein in Cuijk zou aankomen want doordat er toen nog geen mobiele telefoons waren, moest je, als je onderweg was, op zoek naar een vaste telefoon lijn (Bijvoorbeeld in zo’n telefooncel. om te kunnen telefoneren. Die huistelefoon waar ik toen heen belde, was toen ook de enige telefoon die er in een gemiddeld huis te vinden was. Hij zat met een snoer vast in het telefoonstopcontact en bij m'n ouders stond de telefoon op een mooi tafelkleedje in de huiskamer.

Op die manier naar “huis” bellen was toen dan ook nog heel normaal, maar ik bedenk daar nu wel bij, dat ik dan dus wel Nederlandse kwartjes (oude, Nederlandse 25 cent muntjes) bij de hand moet hebben gehad want in zo'n “telefooncel” hing een munttelefoon en daar kon je alleen met die kwartjes terecht om te telefoneren. Het eerste GSM netwerk van Nederland, werd pas ruim twaalf jaar later, op 1-7-1994 in gebruik genomen.


Verder lezen