Meer ontkenning



Op m’n gewone werk, was ik al heel snel weer gewoon een van de collega's en vanuit het leger kwam dus geen enkele vorm van nazorg.

Net terug uit Libanon, heb ik van verschillende mensen de opmerking gehad dat ik echt veranderd was. Mijn goede jeugdvriend, Bert en zijn familie hebben me dat toen bijvoorbeeld vaak op het hard gedrukt. Vanuit mijn oogpunt leek echter eerder de wereld veranderd dan ik.

Mijn vriendin negeerde mijn hele Libanon periode ondertussen als de onaangename bijkomstigheid die het, voor haar ongetwijfeld ook was geweest. Alleen maar dienstplicht toch? Voor haar leek het vooral iets te zijn dat maar snel vergeten moest worden. Als je ergens maar niet over praat, gaat het vanzelf weg toch?

Toen een jaar na terugkomst, m’n vriendin mijn vrouw werd, was Bert nog wel m’n getuige geweest, maar eenmaal getrouwd, zagen we elkaar eigenlijk alleen nog omdat Bert nou eenmaal een collega was en we samen naar ons werk reden. Samen naar bijvoorbeeld een film, werd toen iets van toen we nog jong waren. Toen ik uiteindelijk bij dat werk ontslagen werd, zag ik hem dan ook helemaal niet meer.

Ik was verder natuurlijk wel erg gelukkig, vooral toen ik eenmaal vader was geworden. ik heb me toen helemaal in "haar" wereld van antimilitarisme, kernwapen demonstraties en de natuur redden, ondergedompeld want als je verliefd bent accepteer je blijkbaar erg veel. Eigenlijk was dat voor mij echter  een wereld van pure ontkenning. Een wereld ook, waarin ik zeker niet kon blijven wie ik in Libanon was geworden. Ik noem dat hier dan ook heel bewust haar wereld.

Toen ik bijvoorbeeld eens, met m'n ondertussen vrouw en haar al zwangere buik, bij een Libanon maat en zijn ouders in Rotterdam op bezoek ben geweest, was zij daar zeker niet blij mee. Nog in Libanon hadden we adressen en telefoon nummers uitgewisseld en we bleken toevallig in de buurt te zijn. Toen ik haar daar alleen maar even bij die vreemde mensen op de bank had achtergelaten om met m'n maat even rustig op zijn kamer bij te kunnen praten, had zij zich erg ongelukkig gevoeld. Ze was dan ook wel heel blij toen we daar (voor haar eindelijk) weer vertrokken. De rest van die dag is ze toen, niet te genieten geweest.

Mijn legerverleden was in haar wereld dus gereduceerd tot een oude zonde. Een fout waarover je niet hoort te praten. Tijdens mijn huwelijk was ik ook alleen nog “de man van” en toen onze dochter was geboren, “de vader van”

Thuis hingen er ook beslist geen leger oorkondes of foto’s aan de muur. Niets dus, dat niet in het nieuwe ideaalbeeld paste. Je kunt dus veilig zeggen dat ik me, tijdens m’n hele huwelijk met haar, heb voorgedaan als iemand die ik niet was en ik was bovendien hard op weg om die persoon ook echt te worden.
Ik was echter zeker niet meer de jongen waar ze verliefd op was geworden, Die jongen was ergens ver weg achter gebleven.

Ondertussen leek zij er van overtuigt dat ze me alleen maar een beetje hoefde bij te schaven om aan haar ideaalbeeld te voldoen. Een verschijnsel waardoor ik best veel relaties in zwaar weer heb zien geraken. Misschien zag ze mij ook vooral als een ontsnapping van iets dat "gewoon" was geweest. Ik was in ieder geval iets dat niemand van haar verwacht had. Zoals ik al zij, moest ik alleen maar een beetje worden bijgeschaafd.

Waarschijnlijk zou ik voor Libanon de persoon die zij wou, nog kunnen zijn geworden. Na Libanon dus zeker niet meer.