Leven in Libanon

Op een gewoon rustige en zonnige dag, kondigde de sergeant aan dat we "schietoefeningen" zouden gaan doen. 

In mijn hoofd spookt de herinnering dat me verteld is dat alle aanwezige munitie op de post, ieder jaar ververst werd en daarom de ‘oude’ dan, in een verlaten wadi aan de kust weg werd weggeschoten onder het mom van schietoefeningen, maar ik weet niet of dat echt zo is. Het is ook al ruim veertig jaar geleden nu. 

Feit is wel dat we op een dag, met onze YP's en een deel van onze bemanning, naar een wadi aan de kust zijn gereden voor een “schietoefening”.

Voor de punt50 waren er toen in ieder geval, kisten vol met munitie te verschieten en daar had deze jongen ook zeker wel zin in. 

Eenmaal daar aangekomen hebben we eerst de YP’s naast elkaar opgesteld en toen natuurlijk wel eerst de wadi geïnspecteerd. Er stond daar een oude, dode, cederboom die het die middag zwaar te verduren zou krijgen maar er lagen natuurlijk ook wat rotsblokken die als doel konden dienen. Blijkbaar was er daar al veel vaker geschoten want in die boom zaten al heel wat kogel gaten. Hem van dichtbij bekijkend vond ik het een erg indrukwekkend gezicht om een boom te zien, waar je je armen niet eens helemaal omheen kunt krijgen, met kogelgaten er dwars doorheen. Nou is cederhout natuurlijk ook niet het hardste hout (Het is het houd waar potloden meestal van gemaakt worden.) maar het is zeker wel indrukwekkend om te zien wat zo'n punt50 kogel daarmee kan aanrichten.

Na de inspectie stapten we weer in de YP en deden onze oordopjes in, Iets dat zeker niet overbodig is als je met zoveel wapens tegelijk aan het schieten bent. Daarna begonnen we met onze “oefening”.

Het werd uiteindelijk gewoon een leuke middag in de zon aan de kust, want tussen de salvo's door was het gewoon gezellig en hadden we ook tijd om lekker te ouwehoeren met jongens die we niet meer iedere dag zagen.

Niet lang na die “oefening”, kwam ik een keer terug op de post van een bevoorradingsrondje en kreeg ik een splinternieuwe UZI in m'n handen geduwd. Dat was niet van tevoren aangekondigd dus ik wist niet dat er zoiets zou gaan gebeuren. Het ging gewoon van hier, deze is vanaf nu je persoonlijke wapen. Natuurlijk heb ik de sergeant nog wel wel om opheldering gevraagd maar hij was erg kortaf met z'n antwoord. (Misschien had hij zelf ook geen idee?) 

Zijn antwoord maakte wel duidelijk dat ik er niet over door moest zeuren.

Er mankeerde niks aan m’n oude wapen dus waarom alleen ik ineens zo’n vreselijke nieuwe moest, weet ik niet. Ik vond het een erg vreemde actie want door dat nieuwe wapen zag ik er uit, vond ik, als een onervaren groentje.

Het was helemaal met een taai soort plakkerig wapenvet bedekt en het metaal voelde helemaal stroef aan. Het ding zag er ook uit alsof er nog nooit een kogel mee was afgevuurd. 

In het dorp, vlakbij de CP woonde een vrouw die de was voor ons deed. Die hoefden we dus gelukkig niet zelf te doen. We brachten de was gewoon weg en haalden hem weer op, samen met de voorraden vanaf de CP. 

De was werd dus keurig verzorgd en we kregen alles schoon en opgevouwen terug. Ik ben ook nooit iets kwijtgeraakt in de was terwijl ze toch voor best veel van ons de was deed. Alleen alles voelde en rook een beetje typisch want ze had natuurlijk geen wasverzachters met de geur van een bloemenwei. 

Op de meeste dagen daar kabbelde het leven echter gewoon onverstoorbaar verder, Iedereen had z’n taken en niemand maakte zich nog druk om een paar losse geweerschoten of een mitrailleur salvo. Als je geen wacht of corvee-dienst had en ook niet met de voorraden in de weer was had je dus veel tijd over.

's Avonds zaten we vaak in de huiskamer van onze prefab en op een avond toen het bijna tijd was voor de nacht-patrouille, besloot de kachel in onze huiskamer dat het veel te rustig was.  

's Nachts kon het fors afkoelen en dan is zo’n kacheltje erg prettig. De kachel in kwestie was een eenvoudige allesbrander die we op benzine lieten branden. We hadden het ook eens met diesel geprobeerd maar toen stond het hele kacheltje rood-gloeiend te loeien en dat was dus te veel van het goede. 

Nou kan benzine best een explosief goedje zijn dus op de avond waar ik het hier over heb, stond plotseling die kachel in lichterlaaie en voordat we goed en wel doorhadden wat er gebeurde, sloegen de vlammen al tegen het golfplaten dak van onze huiskamer. Iedereen sprong overeind en iemand wilde al met de wapens van de post gaan slepen om alles in veiligheid te brengen. (De wapens stonden in de wapenkast in de keuken en dat was dus in de zelfde prefab.) Gelukkig viel het uiteindelijk mee omdat er tenminste ook nog iemand de tegenwoordigheid van geest had om gewoon de brandstoftoevoer af te sluiten. Het vuur ging toen gelukkig heel snel weer uit. 

De vlammen lieten echter wel een enorme zwarte vlek achter in onze huiskamer. Een vlek die we, de volgende dag, gewoon met een sopje weg is geschrobd waarna er zo goed als niets meer van te zien was. De wanden van de prefab waren dus niet verbrand. Ze waren ook gemaakt van een brandwerend materiaal dat niet zomaar in vlammen opgaat.. 

Toen iedereen van de schrik was bekomen, hebben we nog wel wat opgelucht gelachen om de situatie en vooral om elkaars reacties. Gewoon jongens onder elkaar dus.