In de oudheid

In de oudheid, was er in het Midden-Oosten nog dat gebied dat Kanaän werd genoemd en ook toen al was dat, het toneel van veel strijd.

Voor de Joden echter, was het hele gebied hun beloofde land, hun "land van melk en honing” zoals het zowel in het Oude Testament van de Bijbel als in de Joodse Tenach wordt genoemd.

In beide boeken wordt in die context ook over "de landbelofte" gesproken. 

Een belofte van God dus, die is gedaan aan aartsvader Abraham. Een belofte waarbij Hij aan Abraham en zijn nakomelingen het land Kanaän belooft en dan hebben we het over een groot gebied in het Midden-Oosten dat ruwweg de huidige Israël, de Palestijnse Gebieden, Libanon, en delen van Jordanië en Syrië omvat.

Dit "beloofde Land", vormt de basis voor de aanspraak van het joodse volk op dat land en wordt zowel in het Jodendom als in het Christendom als een fundamenteel deel van het verbond met God gezien, hoewel de invulling ervan, bij beide verschilt.

- In het Jodendom 

is de landbelofte de basis voor de terugkeer van het Joodse volk naar Israël en wordt het gezien als een onwrikbare belofte die politiek werd bevestigd op 14 mei 1948 toen de staat Israël werd gesticht.

- in het Christendom

Wordt de belofte doorgegeven via het Oude Testament en omvat ook de zegen voor alle volken, waarbij Jezus Christus de ultieme vervulling biedt voor alle gelovigen. 

- In de islam 

is het concept van een "Beloofd Land" niet zozeer een exclusieve claim zoals in het jodendom, maar eerder een spirituele en historische connectie met het Heilige Land (Palestina/Israël), voornamelijk vanwege de heiligheid van Jeruzalem als de plek waar de Profeet Mohammed opsteeg naar de hemel. Op die plek staat nu ook de "Al-Aqsa" Moskee. 

Voor de Joden was het hele gebied dus allang hun rechtmatige eigendom toen zij in en na de Tweede Wereldoorlog massaal naar Palestina, hun beloofde land vluchtten. Het hele gebied werd dus nog Palestina genoemd tot de Joden daar op 14 mei 1948 de staat Israël stichtten. 

Veel van de daar wonende (Palestijnse) bevolking is dus toen van het land waar ze al generaties lang woonden, verjaagd. Het feit dat het op dat moment geen erkende staat was, maar alleen een gebied in het voormalige Ottomaanse rijk, dat de joden, innamen, maakt het hele probleem, voor de Palestijnen die daar woonden ook alleen maar “lastiger”.

Het hele gebied was al sinds de val van dat Ottomaanse rijk, in de eerste Wereldoorlog, een soort niemandsland, maar voorzover ik me herinner is daar, tijdens mijn hele opleiding voor Libanon, nooit met een woord over gesproken. 

Nederland heeft in dezen blijkbaar altijd de kant van de Joden gekozen. Palestijnen werden namelijk alleen genoemd in hun hoedanigheid van terroristen, als ze bijvoorbeeld een aanslag hadden gepleegd. Zoals bijvoorbeeld op 5-9-1972 de aanslag van de Palestijnse "Black September Movement" op het Israëlische Olympische team.

Persoonlijk heb ik toen altijd alle Palestijnen samengevat met die ene naam "de palestijnen" Dat er vele, losse palestijnse groeperingen waren wist ik toen helemaal niet.

Toen ik in Libanon was heb ik altijd alle Palestijnen samengevat met die ene naam "de palestijnen" Dat er vele, losse palestijnse groeperingen waren wist ik toen helemaal niet.

Ik wist zelfs niet dat Israel vroeger nog Palestina was. Dat is mij toen nooit verteld.